Jaskinie

Tue 5th October 2004, 3:28 pm

Ptasia Studnia

"Lot do Ptasiej Studni"

"Rany Boskie, 5.30. Ten Gala chyba zwariował. Zrywać ludzi o tak nieludzkiej godzinie. O tej porze to nawet kury w kurniku przekręcają się na drugi bok"- pomyślałem. "No, ale z drugiej strony dziś w planach Ptasia, na którą ostrzymy sobie crolla od początku kursu".

Po szybkim śniadanku, jeszcze "trochę" zaspani wyruszamy z bazy w doborowym składzie tzn. SzPan Kierownik MGala, Witek, Mariusz, Damian i ja. Z Kir, Dol. Kościeliską przez ubóstwianą przez wszystkich kursantów Adamicę dostajemy się pod Piec, gdzie po krótkim "popasie" udajemy się w dalszą podróż do wnętrza Ziemi. W czasie drogi - wykład monograficzny: "Zarys historii speleologii świata i Polski - od Lascaux po teraźniejszość". Autor? Domyślcie się sami. Nie mogło także zabraknąć obowiązkowego "topo".

Po ok. 3,5 godzinach marszu docieramy w końcu pod otwór, a właściwie to nad niego. Zrzucamy z placów dziesiątki metrów lin, przebieramy się w seksowne kombiaczki. Jeszcze tylko "bułka z bananem" i czekolada z Goplany i po krótkim zjeździe powierzchniowym stajemy przy otworze do Ptasiej. W międzyczasie Witek, jak to ma w swoim zwyczaju, stwierdza, że znajdujemy się w "zaj... miejscu na działkę", po czym wszyscy po kolei znikamy w czeluściach jaskini.

Trzeba przyznać, że Ptasia Studnia może przyprawić nawet "doświadczonego" kursanta o zawrót głowy. Uczta to, jakich mało. Na przystawkę zjazd 60 metrową studnią, później fałszywa 40-tka. Danie główne - Sala Dantego, a na deser milusi Zacisk Klasy Lux, gdzie ciało kursanta pręży się i przegina, przyjmując niespotykane kształty. Poznawanie jaskini umila nam słowiczy śpiew SzPan Kierownika;-) Jakby nie było jesteśmy w Ptasiej Studni.

No, ale wszystko, co dobre szybko się kończy i po obfitej uczcie, czeka nas pałowanie do góry. Nie zważając na pot zalewający oczy, wszyscy dzielnie przemy do góry. Ostatni odcinek tj. pokonanie wspomnianej studni jest wprost imponujący. Rozproszone światło docierające na jej dno rzuca tu i ówdzie tajemnicze cienie. W miarę zbliżania się do otworu światła jest coraz więcej, a sama studnia przybiera wyraźniejszy kształt, odsłaniając wszystkie swoje zakamarki. Jest olbrzymia! Tuż przy samym otworze czuć już powiew ciepłego powietrza. Jeszcze kilka metrów i jesteśmy na powierzchni, skąd roztacza się przepiękny widok na masywną ścianę Kazalnicy Miętusiej.

Powrót na bazę nie zajmuje dużo czasu. I trudno się dziwić. W domu czekają na nas zziębnięte i spragnione opieki dzieci. Może znajdzie się też kawałek boczku...

Tomek Czarna

Ja tu widzę że kto pierwszy ten lepszy :-) ale to jedyna sensowna zasada :-) więc skoro nie ptasia, no to czarna…

9 tego rano, niczym „łowcy żmij” w/g Buły stawiamy się skoro świt na bramce… żadnych zbędnych rekwizytów, nawet aparatu tym razem nie zabraliśmy… :-) cel, jeden idziemy „na rekord”, ale nikt tu nie mówi o rywalizacji, kursant nie zna tego słowa :-) Krótka lekcja topografii, 30 minut podejścia i czarci szwadron (Marcin, Marcin, Mariusz, Witek) jest u bram piekieł :-) wychodzi na to że mamy trzy wory, dwa z linami i jeden zupełnie zbędny z garderoba i crollem którego zapomniałem dla odmiany zostawić na bazie, jak się później okazało każde kilka gram miało niebagatelne znaczenie… :-) Można by się rozpisywać o tym czego my tam po drodze nie widzieliśmy i gdzie to nie zajrzeliśmy… ja tam pamiętam tylko że ktoś zjeżdżał potem ktoś worował linę, potem prawie biegliśmy, potem było jeziorko szmaragdowe i Mariusz już był je gotów wziąć żywcem , po palach :-) skończyło się na trawersie… potem znów ktoś zjeżdżał, nie no w przerwie było wspinanie, idealnie, zegar nieubłaganie czas odmierzał :-) no i szło nam nieźle, wpierw imieninowa, potem mamutowy korytarz, wreszcie próg latających want :-) długo będę pamiętał… Marcin poprowadził, potem Marcin, potem ja się napiąłem i to by było na tyle :-) w praktyce wyglądało to mniej więcej tak… Mariusz pchnął worek a worek mnie :-) no i jak tam zza zakrętu się wydrapałem to się worek zaklinował, wiec go zwyzywałem, ale to nie podziałało… :-) a jak już opadłem z sił szarpiąc go w amoku to ujrzałem plakietkę, którą nie namyślając się długo zapoznałem z moim kaloszem… w każdym razie szacunek dla wora nabyłem :-) Chwile później było już światełko w tunelu :-) ale mieliśmy siedzieć cicho, tak powiedział instruktorJ a tu się aż cisnęło spytać „czy zastałem jolkę?” Gdy ostatni kalosz opuścił otwór zegar pokazał 4:57:16 wiec w bazie byliśmy nieco po 16tej. Nie no „Rest day” :-) kolektywnie podjęliśmy decyzję że dnia następnego litworowa…

A gdy wieczorem w kuchni coś napomknąłem że nie no rekord idealny, to wiadomo :-) ale gdyby tak ciut wolniej to może coś byśmy tam zobaczyli…:-) to Homek przedstawił swój punkt widzenia… „tu nie ma co oglądać, tu trzeba zapie….(i nie mam na myśli zapierania).” :-) nie pamiętam kto tego dnia odebrał dziecko z przedszkola, ale na pewno nie zostawilibyśmy go tam na noc, a już na pewno nie w lodówce… :-)

witekWielka Litworowa

Skoro Wicia pisze, że kto pierwszy ten lepszy to trzeba się wziąć do blog`a, gdyż już wkrótce zostaną same rest`y...

Relacja Marka Piotrkowicza z kursowego wyjścia do Wielkiej Litworowej!

Dzień szósty kursu, Wielka Litworowa. Od rana krzątamy się w kuchni, ostatnie łyki kawy i za chwilę wyjście, Krzysiek pogania i cały czas coś mówi o jakimś jedzeniu, podobno mamy gotować w jaskini. Nie wiem o co chodzi, wczoraj podczas opieki nad dzieciakiem była mowa o maglu, a nie o barze.

Pół nocy szukałem pościeli ale takiego rarytasa w chacie Glizdowej nie uświadczysz, w końcu zapakowałem śpiworek ale chłopaki mówią, że to elektromagiel i tam nie idziemy, totalne zakręcenie, w końcu ładuję tajską ostrą krewetkową do wora i ruszamy.

Na początku idzie szybko, droga znana, szliśmy tędy idąc do Pod Wantą ale kark się marszczy perspektywa 1800 schodków na podejściu robi swoje. Pogoda się trochę psuje, szczyty we mgle, rozciągamy się jak gąsienica, przychodzi myśl, może by zawrócić, zupę można zjeść wszędzie, ale presja reszty grupy nie pozwala na jej wyartykułowanie. Jest tysiąc pięćsetny schodek, patrzę w dół, nasza gąsienica zaczyna być coraz dłuższa, już wiem, że zamiast jeździć na rowerze przed kursem trzeba było biegać z rowerem na plecach, ale co mi teraz po tej wiedzy, w myślach powtarzam zaklęcie: mocy przybywaj i moc nie przybywa.

Nareszcie otwór, dyszymy jak parowozy ale nadrabiamy minami, luz. Jest strasznie zimno i tylko czekać jak spadnie śnieg, przebieramy się w komby błyskawicznie i wpadamy do otworu, jak milusio i ciepełko, aż 4 stopnie i nie wieje.

Atakujemy wlotówkę jakoś tak fajnie idzie, ktoś poręczuje, ktoś się już wpina, pierwszy zjazd, adrenalina skacze nareszcie znów w studni, zjeżdzamy szybko i sprawnie, następna wpinka zaczyna się pierwsza 50-tka, jedna przepinka i jesteśmy na dole, ale to dopiero początek za chwilę druga 50-tka i jesteśmy na płytowcu, wisi tu jakaś lina więc wpinaka i ani to studnia ani ścieżka przez knieje, jakaś taka pochylnia pod kątem 45 stopni, za nią następna i jesteśmy w sali pod płytowcem, tu będzie gotowanko ale dopiero w drodze powrotnej, teraz zasuwamy dalej.

Jakieś zawalisko trochę na kolanach trochę czołganko, nagle wyrasta mała szczelina, nie wierzę własnym oczom Krzysiek w niej zniknął a za nim znika w niej Kasia, podczołguję się bliżej, nie ma mowy nie zmieszczę się ale Tomek z Damianem napierają z góry. Pakuję do środka nogi, przeszły ale zaczynam się klinować coraz bardziej, zaklinowałem się. Utknąłem w ramionach i na nieszczęście cały czas nie czuję podłoża pod stopami, robi mi się gorąco, zaczynam się szarpać, może zadziała grawitacja i polecę w dół, pot zalewa mi skronie zadziałała, udało się, ale co będzie z powrotem, może jest inne wyjście, może będzie szerzej, może. Jeszcze z pół godziny przeciskania i nagle stajemy na krawędzi dwóch płyt z pionową szczeliną w dół. To jest magiel, dalej nie idziemy, patrzę w czeluść, wciąga, im dłużej patrzę tym bardziej wciąga, muszę tu wrócić. Pięć minut odpoczynku i z powrotem do zawaliska.

Wcale mi się nie spieszy, wiem co mnie tam czeka, wreszcie jest moja szczelina teraz na odwrót ładuję pierwsze ręce i o dziwo idzie mega łatwiej nawet nie zauważam kiedy pozostała za mną, jeszcze chwila i sala pod płytowcem.

Zaczynamy gotowanie zup, jedna to pomidorowa, rzeczywiście jest trochę czerwona, nazwy drugiej nikt nie znał, ale też zjedliśmy i zaczynamy wychodzenie. Wychodzę ostatni, co za diabeł ten płytowiec, z crollem ciągnę nosem po ziemi bez niego na szczęknięcie metalu w płaniecie dostaje gęsiej skórki na plecach, robi mi się zimno z utęsknieniem czekam na drugą 50-tkę. Wreszcie jest, ale na dole kolejka dopiero wyszła Kasia i Damian jeszcze pół godziny czekania.

Jest coraz zimniej, właśnie wpina się Tomek, zaczynam podskakiwać, nareszcie wpinam się do liny. Ledwo mogę zginać palce i zaczynam pałowanie, gdy dochodze do końca pięćdziesiątki jest mi już gorąco, woruję linę przypinam do uprzęży i pierwsza 50-tka. Teraz idę przed Tomkiem, w połowie drogi czuję, żę lina w worze zaczyna ważyć, jeszcze kilka metrów, patrzę w dół, ledwo widzę czołówkę Tomka, jestem wysoko, studnia jest olbrzymia, lina w worze zamienia się w beczkę ze smołą, wychodzę, worujemy pierwszą 50-tkę, zostawiamy liny i jeszcze tylko wlotówka.

Znów idę przed Tomkiem, reszta zespołu już dawno jest na górze, szczęściarze, patrzę w górę i baranieję, tam jest biało, krzyczę do Tomka, że śnieg spadł, jeszcze dwa ruch i jestem w otworze, to nie śnieg to okropna mgła. Nic nie widać w odległości metra, czyżby Krzysiek z Kasią i Damianem już schodzili, mało nie zabijam się o własny plecak, jest Krzysiek, czeka na nas, reszta rzeczywiście zaczęła już schodzenie. Szybka przebiórka i ruszamy na dół, dookoła mleko, schodzimy powoli, znów 1800 schodków tym razem w dół.

Po godzinie marszu na czuja, wychodzimy z mgły, jest czarna noc ale robi się jakoś cieplej, wkrótce doganiamy Kasię z Damianem, nastroje się poprawiają, niedługo będziemy na bazie a tam jeszcze trzeba się dzieciakiem zająć, cóż takie życie grotołaza..;-))))

Marek

I to by było na tyle… tym razem J pozdrawiam tych którzy wytrwali i nie-wytrwali do końca tekstu J

witek