Rok Pierwszy - Żalno - Turnus I

• Wed 9th June 2004, 11:40 am

I tak nastał rok pierwszy ery Atacamy.

Gdy skończył się rok szkolny 2000/2001 zebrali się wszyscy, którzy mieli na pierwszy, zwany też najpierwszym, atacamowy turnus pojechać. Pożegnali rodziców i wyruszyli zasiedlić obóz pieczołowicie już dla nich w Żalnie nieopodal Tucholi przygotowany. Oni to pierwsi atacamową trawę deptali, pierwsi w istnienie Atacama uwierzyli i na własnej skórze przekonali się o jego mocy.

Byli to:
- w pierwszym namiocie: Maciek zwany Ponczkiem, Wojtek, Damian, Mateusz i Krzysiek alias Wiewiór pod opieką wuja Marcina;
- w drugim namiocie: Jeremiasz, Remik znany też jako Remol, Maciek, Tytus, pod czujnym okiem wuja Przemka;
- w trzecim namiocie: Kamila, Monika, Jola, Ola, Monika czasem nazywana Pchełką, Asia, opiekowała się nimi ciocia Monika;
- w czwartym namiocie: Oskar, Krzysztof, Marcin i Filip, nimi zajmowała się ciocia Beata nazywana Sagą.

Wszystkim kierowała ciocia Beata alias Beta, od złego przypadku nad wodą bronił ratownik wuj Tomek, a Medykiem był wuj Rafał. Zajęcia rozmaite prowadzili ciocia Ola, wuj Witek i wuj Zdzich; pomagali też inni.

Atacamowe przekleństwa

Jako że w prawie, ustanowionym przez obozowiczów na czas turnusu, występował zakaz używania przekleństw i wyzwisk, jakoś trzeba było sobie poradzić. Nie minęło więc wiele czasu, kiedy ukuty został, najpewniej przez namioty pierwszy i drugi, zamiennik. Brzmiał on, cytuję: „Fakaj bąka kozia tuto”.

I tak już potem prawo dotyczące przekleństw pozostawało w mocy, a obozowicze coraz to na nowo wysilali inwencję aby je obejść, co jest oczywiście absolutnie naganne;-)

Klub Twardziela

Na tym turnusie powstał Klub Twardziela, którego uczestnicy podjęli się wykonywania paru porannych ćwiczeń na powitanie dnia.

Dla tych, co nie wiedzą nazwa ta pochodzi stąd, że naprawdę trzeba mieć wiele samozaparcia, żeby wstawać pół godziny wcześniej niż reszta obozu. Za to można mieć satysfakcję budzenia obozu okrzykiem „AAAATAAAAACAAAAAMAAAA!!!” po powrocie z biegania. Oczywiście jeśli ma się jeszcze tyle siły;-)

Do końca działalności Klubu dotrwali Oskar i Marcin otrzymując od Atacamy Certyfikaty Twardziela ważne do następnych wakacji.

Kontrola Sanepidu

Na obozie bywa tak, że przyjeżdżają różni goście. Tym razem były to dwie panie, które zajmują się kontrolowaniem, żeby wszystko zgodne było z wymogami higieny. Było tuż po śniadaniu, więc wrzała praca przed porannymi pilotami - we wszystkich namiotach generalne porządki.

Jednak, jak stanowi odwieczne atacamowe prawo, namiot pierwszy, przy śniadaniowym losowaniu został zwolniony od pilotów. Nie zamierzali zatem nawet spojrzeć w kierunku miotły ani pozbierać z podłogi swoich rzeczy. Wuj Marcin zaapelował do ich przyzwoitości - kiedy przychodzą goście warto by choć troszkę posprzątać.

Tymczasem pani z Sanepidu postanowiła obejrzeć jak wyglądają atacamowe namioty. Cóż, pierwszy z brzegu był nie inny, tylko właśnie namiot pierwszy. Weszła, rozejrzała się, ostrożnie pociągnęła nosem i zapytała: „A wy chłopcy nie robicie porządków tak jak inni?”. Odpowiedział jej Ponczek rozłożony na swoim barłogu: „Niiiieeeeeee, my dzisiaj nie mamy pilotów i tak tu tylko ogólnie sprzątamy, bo ma być jakaś baba z Sanepidu”.

SerKret Mnicha

W pierwszym namiocie namiocie nie pachniało najpiękniej.

Zresztą, cóż tu dużo ukrywać, tam po prostu śmierdziało (a wiem stąd, że zdarzało mi się go wizytować w ramach obowiązków wuja-pilota, namiot ten niestety nader często z niewiadomych przyczyn piloty omijały). Zapach ten był dosyć specyficzny, kojarzył się mianowicie z dojrzewalnią serów. Nie sposób jednak było dociec jego źródła. Aż pewnego dnia zaglądając głęboko pod materac Wiewióra odkryliśmy nie co innego jak kilka plasterków sera. Wiewiór zarzekał się, że nic na ten temat nie wie. Wyjaśnili nam naturę zjawiska Wojtek i Damian: „Wujku, to jest po prostu „Sekret Mnicha”!

Co by to nie było, wujek Marcin do końca turnusu codziennie wnikliwie badał swoje łóżko obawiając się podobnej niespodzianki.

Niestety nawet usunięcie sekretu nie poprawiło sytuacji aromatycznej namiotu pierwszego...

Etiuda teatralna

Pewnego dnia ciocia Saga wraz z ciocią Betą zebrały chętnych którzy chcieliby wykorzystać ćwiczone wcześniej umiejętności z ekspresji ruchowej (czyli jak coś powiedzieć nic nie mówiąc) robiąc przedstawienie.

Postanowiły dać wolną rękę uczestnikom w wyborze tematu i konstrukcji scenariusza... a potem na pomoc trzeba było wezwać Mistrza Umysłu, czyli wuja Marcina - psychologa. Otóż okazało się, że wymyślony scenariusz to całe pokłady patologii. Rzecz miała traktować, wedle pomysłów autorów, o dealerze narkotyków który oszukuje wspólników i za to dostaje czapę. I tyle. Istna Sodomia i Gomoria.

Tak więc warsztaty teatralne na jakiś czas przerodziły się w warsztaty psychologiczne o wartościach, różnicowaniu między dobrem a złem i wybieraniu pomiędzy nimi. To było kilka naprawdę ciężkich godzin. W końcu sporne kwestie zostały wyjaśnione i można było wrócić do pracy twórczej.

W ostatecznej wersji główne role zagrali Wojtek i Damian oraz Jola a liczni atacamowicze stworzyli choreografie pozostałych postaci.

Zobaczyliśmy opowieść Metalu i Skate’cie. Byli przyjaciółmi, choć każdy z nich żył w otoczeniu swojej grupy kumpli. Paczki te dzieliły podwórko na swoje strefy wpływów. Jednak pewnego dnia Metal poznaje Dziewczynę z grupy sk8ów. Zaczynają się spotykać. To wszak bardzo nie podoba się jej kolegom.

Postanawiają nauczyć Metala trzymać się swoich, jednak w jego obronie stają pozostali metale. Dochodzi do brutalnej wymiany poglądów - głównymi argumentami stają się pięści i buty. W pewnym momencie bitwy twarzą w twarz stają obaj przyjaciele.

Podnoszą przeciwko sobie pięści ... i opamiętują się. Zamiast ciosów wymieniają uścisk i zaczynają uspokajać kolegów. Udaje im się przekonać wszystkich, że można żyć nie tylko obok siebie ale i razem. No i przyjaźń ponad wszystko. Every diferent all equal!* Całość okraszona została mocnym metalem i ciężkim hip-hopem. I otrzymała gromkie brawa.

*Komentarz własny raczej luźno związany z przekazem przedstawinia.

"Strajk"

Przedostatniego dnia turnusu, kiedy już trzeba było spakować się w czasie generalnych porządków, które zarządzono by następne pokolenie Atacamowiczów mogło bez strachu zamieszkać w namiotach, doszło do buntu.

Wyniesione na środek placu i ustawione w półkole, rzekomo do wietrzenia, łóżka zalegli nagle mieszkańcy namiotu drugiego i czwartego. Na środku placu wbili patyk, na którym wisiała kartka z napisem „STRAJK przeciw wyjazdu”! Szybko przyłączyli się do nich pozostali obozowicze.

Wysłana do protestujących delegacja kadry po długich rokowaniach wynegocjowała zakończenie (nielegalnego zresztą) strajku w zamian za obietnicę ostatniej dyskoteki trwającej dopóki ktoś jeszcze będzie się na niej bawił.

Strajk został przerwany a obietnica spełniona.

• Komentarze (3)

Komentarze  Komentuj

Komentuj

Proszę pamiętać, że Twoje name jest wymagane.

Nazwa	Wymagane
URL
Zapamiętaj?	zapamiętamy Twoje imię/url przez 3 miesiące w cookie
Komentarze
Wpisz kod z obrazka

• Aktualności
• Obozy letnie
• Obóz dla Mamy i Dziecka
• Spływy kajakowe
• Zimowisko
• Księga
• Nasza Szafa
• Galeria
• O nas
• Formularz kontaktowy
• Karta zgłoszeniowa
• Referencje
  
• Archiwum fotek
• Archiwum newsów
  
• Zielone szkoły i biwaki
• Imprezy dla Firm
  
• Linki do znajomych
• Operat wodnoprawny
• Systemy Alarmowe
• Gra 3miasto